Ни за шта се нећемо трудити толико колико да се ослободимо од гнева и злопамћења, и да се измиримо са онима који се према нама односе непријатељски, знајући да ни молитва, ни милостиња, ни пост, ни причешћивање Светим Тајнама, нити било шта слично, неће бити у стању да нас заштити у дан Суда, ако будемо памтили зло које су нам други нанели.
Неће погрешити онај ко грех злопамћења назове тежим од сваког другог греха. Бог ништа толико не мрзи колико злопамћење и нико Му није толико одвратан колико човек злопамтљив, који у себи потхрањује гнев (против ближњих).
Како можеш да желиш да Бог буде милостив према теби када си непопустљиво окрутан и несажаљив према рабу Божијем сличном теби?
Ожалостио те је твој ближњи? И ти често ожалошћујеш Бога! Уз то, твој ближњи те је, можда, ожалостио у нападу гнева, када си га увредио, а ти ожалошћујеш Бога, иако ти Он није нанео никакво зло, нити те је икада увредио, већ, напротив, од Њега свакодневно примаш многа доброчинства.
Како ћемо се онда оправдати и каквом се опроштају онда можемо надати? Када би Бог хтео да нас строго казни за наше преступе против Њега, не бисмо поживели ни један једини дан. Пророк Давид каже: Господе, ако би гледао на безакоња, Господе, ко би опстао? (Пс. 130, 3). Слава Господу за све, у векове!